Pieter

Levenslang

Wil je je ervaringsverhaal voor de site opschrijven, werd mij door één van de oprichters van deze site gevraagd. Natuurlijk! was mijn reactie, maar na twee dagen had ik nog geen woord op het digitale papier, want waar moest ik beginnen en het einde ken ik nog niet.

Mijn verhaal begint op een sportvereniging waar ik mijn ex-partner leerde kennen. Al snel kregen wij een relatie en ik kan niet anders zeggen dan dat de relatie zeker niet saai was. Onverwachte vakanties naar verre oorden, met vrienden elk jaar naar de duurste restaurants gaan, veel winkelen en alles doen wat je wilde. Beter gezegd, alles doen wat mijn ex wilde. Dit laatste zag ik toen nog niet. Het leven werd geleefd, mijn ex had echt leuke ideeën, dus er viel niet veel te klagen.

Mijn vrienden van vroeger hadden dat klagen wel. Net zoals mijn familie gaven ze aan dat ze mij steeds minder zagen, dat ik veranderde en dat alles wel erg om mijn ex draaide. Zelf zag ik dat niet en mijn ex wist mij er altijd van te overtuigen dat de anderen degenen waren die vreemd en raar deden. Het contact met mijn oude vrienden en familie werd daardoor steeds minder, maar mijn relatie was top….dacht ik.

Wat wel steeds meer ging opvallen, was dat mijn ex niet alleen hield van spontane afspraken, maar dat ook haar humeur steeds spontaner en onvoorspelbaarder werd. Ruzies over niets, maar op de één of andere manier was dat altijd mijn schuld. Ik ging mij dus steeds meer gedragen zoals mijn ex wilde om maar de vrede te bewaren in huis, want de vrede was nog steeds erg leuk. Mijn ex had dus langzaam een situatie gecreëerd waarbij zij altijd in het middelpunt stond en alles om haar draaide. Helaas, voor haar, draaide niet het hele leven rond haar en dat kon ze niet verdragen. Er was altijd wel iets waar mijn ex jaloers om werd en dan moest zij dat minimaal ook hebben. Nu weet ik dat alle vervolgstappen, zoals trouwen en kinderen krijgen, eigenlijk het nut voor haar hadden om weer in het middelpunt te staan.

Op een gegeven moment zijn wij dus getrouwd en ik kan zeggen dat zij op dat ene kleine moment van het “ja-woord” weer even echt gelukkig was. Mijn ex was letterlijk het middelpunt van die dag en wat voelde ze zich goed. Ik mocht, achteraf gezien, in haar schaduw meegenieten, maar niet teveel natuurlijk, want zij was het middelpunt. Na korte tijd raakte mijn ex zwanger en voor korte tijd was de rust en vrede weer terug in ons startende gezin. 9 maanden lang was mijn ex het middelpunt van ons kleine universum en iedereen was met haar bezig. Opa’s waren aan het klussen voor de babykamer en de oma’s gingen los op kleertjes, knuffels, positiekleding en alles wat er nog meer bij hoorde. De keuzes van de toekomstige grootouders was eigenlijk nooit goed, maar ze accepteerde het. Ik mocht het gemopper van mijn ex aanhoren en zachtjes melden dat de rompertjes toch echt iets te groen, geel, zacht, hard, vloekend, klein, groot etc etc etc waren.

En toen kwam het keerpunt in mijn leven. Onze oudste werd geboren en binnen 1 seconde veranderde alles. Mijn ex stond niet meer in het middelpunt, maar de baby. Zij werd jaloers op de baby en kon daar niet mee omgaan. In een uiterste poging om toch weer op nummer 1 te komen, besloot zij (en ik was het daar erg mee eens) dat we snel een tweede kindje wilden. Ik denk dat zij hoopte dat er weer 9 maanden zouden volgen waarbij ik en iedereen om ons heen haar weer op nummer 1 zouden zetten. Dat zwanger worden ging voorspoedig, maar met een baby van net 1 jaar in huis stond mijn ex op een gedeelde eerste plaats en dat trok ze niet.

Tijdens de zwangerschap van onze tweede werd het leven raar. Mijn ex ging steeds vaker alleen naar vrienden toe, er werden pakketjes bezorgt waarvan ik de inhoud nooit zag en de mobiel van mijn ex was niet meer uit haar handen te krijgen. Diezelfde telefoon was opeens beveiligd met een wachtwoord, want het zou zo maar kunnen dat de baby van 1 jaar per ongeluk 112 ging bellen. Om een heel lang en triest verhaal kort te maken: mijn ex zocht andere manieren om in het middelpunt te staan en dat vond ze bij diverse andere mannen, maar vrouwen waren ook goed.

Toen onze jongste geboren werd, kon mijn ex het gewoon niet verwerken dat zij nu moest wedijveren met twéé kinderen. Op een dag betrapte ik mijn ex met erotische foto’s van zichzelf met anderen en dat was het einde van onze relatie. Mijn ex wilde scheiden en ik kon niet anders concluderen dan dat dat het beste was. En zo spontaan als mijn ex was aan het begin van onze relatie, zo spontaan was ze nu ook. Binnen twee weken was ze uit huis vertrokken en bleef ik met twee kinderen van 0 en 2 achter. De scheiding verliep soepel, mijn ex stond in het middelpunt bij een andere man en ik kreeg alles wat ik wilde. Het voornaamste: ik kreeg de kinderen 80% van de tijd en in het begin zelfs 100%. Mijn leven verliep daarna rustig met mijn twee mooie en lieve kinderen. Ik liep wel tegen lastige situaties aan, omdat men (schooljuf, huisarts, hulpverleners, andere ouders) toch niet zijn ingesteld op een vader met (bijna) fulltime de kinderen.

3-4 jaar later kwam ik mijn huidige partner tegen. We kenden elkaar van heel vroeger en de relatie was gewoon goed. Maar met mijn nieuwe partner kwam opeens ook een hele andere manier van communiceren. Ik weet het nog als de dag van gisteren, dat we wat wilden gaan doen en mijn partner vroeg: “Wat wil jij?” Deze drie worden waren de lastigste woorden die ik ooit gehoord had. Wat ik wilde………………. Uhhhhhhhhhhhh…………. en toe brak ik. Toen pas realiseerde ik mij dat ik niet meer wist wie ik was, geen vrienden meer had, ruzie had met familie en ook herkende ik letterlijk mijzelf niet meer in de spiegel. Ik was een geest die alleen maar mensen het naar hun zin kon maken, noem het maar een ‘nar’.

Met dat pijnlijke inzicht ging ik aan mijzelf werken. Eén van de eerste punten die opviel, was dat ik nog steeds in de communicatie met mijn ex alles door haar liet bepalen. Ik liet over mij heen lopen en dat ging ik inzien. Voor het eerst in 20 jaar zette ik mijzelf op de eerste plek. Mijn ex kreeg vanaf dat moment niet altijd meer haar zin en dat resulteerde in zeer heftige woedeaanvallen van haar kant.

Uiteindelijk ben ik bij Kwadraad terecht gekomen met de vraag: Hoe communiceer ik met mijn ex? Tegelijkertijd ging ik naar een psycholoog om uit te zoeken wie ik was. Na een aantal sessies, waarbij het steeds ging over het verleden met mijn ex en alles wat er gebeurde en was gebeurd, kwam de diagnose. Mijn ex heeft zeer veel trekken van iemand met borderline. Toen vielen opeens alle puzzelstukjes op zijn plaats. Na deze diagnose is het ook nog door drie andere psychologen bevestigd. Wel moet ik erbij zeggen dat mijn ex zelf nooit gediagnosticeerd is met borderline, maar de experts zeggen allen: het kan niet anders.

Vanaf dat moment ben ik bij Kwadraad gaan vragen of er niet meer mannen waren in dezelfde situatie en die hebben we gevonden. Met twee andere mannen konden wij onze verhalen delen en zagen wij zo ontzettend veel overeenkomsten, dat wij tot op de dag van vandaag nog steeds momenten hebben met: zie je wel, ik ben niet gek.

Een gemene deler tussen ons is dat wij ons niet gezien en gehoord voelden door de hulpverlenenden instanties. Alleenstaande vaders met ook nog eens een ex met een psychisch probleem herkende men niet en er was niet veel bekend over deze mannen. Om deze reden hebben wij samen met Kwadraad een website gemaakt om andere te helpen met adviezen en onze verhalen te delen.